Volg ons: facebook linkedin twitter youtube     lettergrootte: printen

Nieuws





Bekijk alle berichten

Direct naar:

Download bijlage:
Rondom Nieuw Unicum
U bent hier: Nieuws

Herman Schildert met zijn mond

interview met bewoner Herman Duiven in Haarlems Dagblad


Vandaag in het Haarlems Dagblad en het Noordhollands Dagblad een tweepagina's groot interview met Herman Duiven, bewoner van Nieuw Unicum. Hier leest u zijn verhaal:

Herman Duiven schildert met zijn mond: ’Op het toilet heb ik mijn hart aan de Heer gegeven’

Mondschilder Herman Duiven: ’Je zou kunnen zeggen dat ik een perfectionist ben.’
Tweeëntwintig jaar was Herman Duiven (66) toen hij een auto-ongeluk kreeg. Hij brak zijn halswervel en zit sindsdien in een rolstoel. Een hard gelag voor een pasgetrouwde man. Dat hij een talent voor schilderen had, wist hij toen nog niet.
Aan de wand boven de eettafel in zijn appartement in het Zandvoortse Nieuw Unicum hangen allerlei zelfgemaakte kleurrijke schilderijtjes met in het midden een kunstwerk met een bootje in een waterrijk landschap. Daar groeide Duiven op in de Hoeksche Waard. ,,Geboren en getogen.” Hij kijkt er graag naar, want zijn jeugd was een fijne. Iets waar hij met plezier aan terugdenkt. ,,Daar kon je goed vissen.”
Aan de rechterkant naast de felgekleurde taferelen hangen drie zwart-wit voorstellingen onder elkaar. ,,In de coronatijd ben ik in zwart-wit gaan schilderen. Waarom? Dat weet ik eigenlijk niet. Kijk, ik heb wel rode accenten zoals dat bloemetje op het hoedje aangebracht. Dat licht mooi op.” Eenzelfde soort afbeelding in de maak staat nu op zijn ezel. ,,Ik denk dat ik nu meer kleuraccenten in het zwart-wit ga aanbrengen. Een rood tasje met riempje over de schouder, een strikje.”

Details
Vogels, landschappen, stokstaartjes. Duiven is een natuurmens en brengt dat ook veelvuldig in beeld. Alles is gedetailleerd aangebracht met een perceel dat hij in zijn mond houdt. ,,Het moet precies kloppen.” En als dat niet het geval is, dan doet hij het over tot het wel klopt. ,,Je zou kunnen zeggen dat ik een perfectionist ben.”
Zijn handen kan de schilder niet meer gebruiken. Een paar jaar na het ongeluk schilderde hij met zijn rechterhand, maar na een val, brak hij zijn schouder en ging het niet meer. Toen besloot hij met zijn mond creaties te maken. ,,Hier op Nieuw Unicum waren mensen die van alles met hun mond deden, dus dacht ik laat mij dat ook eens proberen.”
Als kind tekende hij graag. Dat weet hij nog wel, maar met verf deed hij niks. Op 16-jarige leeftijd vertrok hij met zijn ouders naar Axel in Zeeland.
,,Mijn moeder was een Zeeuwse. Toen mijn vader stopte met werken zijn we verhuisd. Ik had werk bij de baggermaatschappij in Rotterdam, maar wilde niet elke dag zo ver reizen. Daarom ging ik aan de slag bij een houtzagerij. Een vriend van mijn moeder was stoffeerder. Dat vond ik zo mooi. Daar heb ik een paar jaar gewerkt voordat ik besloot te gaan varen op een tanker. Ja, en toen kreeg ik verkering. Dan gaat dat varen niet meer. Je trekt naar elkaar toe.”
Terug aan de wal begon hij bij Elopac, bedrijf voor drinkpakken in Terneuzen. Zijn huis had hij zelf verbouwd. ,,Ik had gouden handen. Een echte doener.” Net getrouwd was hij toen het noodlot toesloeg. ,,Een jaar en negen maanden heb ik in het ziekenhuis en revalidatiecentrum in Gent, België doorgebracht. Alle complicaties blaas-, nierontstekingen die een mens kan krijgen, heb ik daar gehad. Ik kan er een boek over schrijven. In het weekend mocht ik liggend in een ambulance naar huis. Ik kon niks.”
Nadat zijn jonge vrouw een ander leerde kennen en van Duiven scheidde, zag hij het leven niet meer zitten. ,,Ik was een jonge man, net getrouwd, dacht aan huisje, boompje, beestje. Dat was allemaal bij me weggenomen. Ik wilde zelfmoord plegen.” Na het revalidatiecentrum kon hij terecht in een verzorgingstehuis voor oude mensen. ,,Ik kreeg een kamer waar normaal mensen die niet meer lang te leven hadden, hun laatste uren doorbrachten.”

Here Jezus
Hij vond het allemaal best. Totdat zijn nicht hem op zocht om zijn haren te knippen. Zij begon over de Here Jezus. Eerst had hij er niet veel mee op. Iemand die hem degradeerde naar een rolstoel, daar kon hij weinig waardering voor opbrengen. ,,Als Hij bestond had hij dit ongeluk niet laten gebeuren, was mijn gedachte.”
Zijn nicht kwam een week later terug met een andere vrouw die hem alles over het evangelie vertelde. Uiteindelijk vroegen ze of Duiven met hen wilde bidden. Hij haalde zijn schouders erover op. ,,Baat het niet dan schaadt het niet. Ik slikte heel veel medicijnen. Zonder zetpillen kon ik niet naar het toilet. Ze zeiden dat ik daar zonder zou kunnen als ik de Heer aannam in mijn leven. Na het gebed gebeurde er niks.”
Echter drie dagen later na het bezoek van zijn nicht werd hij niet lekker. ,,Door alles wat er gebeurt was, kon ik niet meer huilen. Op die dag barstte ik in snikken uit.” Alles begon weer te stromen. Hij moest spontaan zonder zetpil naar het toilet. ,,Daar op de wc, wist ik het zeker. De Heer leeft! Ik heb hem aangenomen in mijn leven.” Zijn geloof heeft hem door moeilijke periodes gesleept. Elke dag leest hij de bijbel, die opengeslagen naast de ezel, alle verftubes en kwasten in zijn slaapkamer ligt.
Sinds 1983 woont hij in Nieuw Unicum in Zandvoort. Eerst op kleinere kamers. Nu woont hij al weer een aantal jaren in zijn zelfstandige tweekamerappartement. In Nieuw Unicum ontmoette hij ook zijn tweede vrouw. ,,Een pracht vrouw. Zulke mooie blonde haren had ze.” Hij draait zich om naar de andere kant van de muur. Daar hangt het schilderij wat hij van de vrouw maakte waarmee hij nog acht mooie jaren heeft gehad voordat ze stierf. ,,Arine heette ze.”

Elke middag spuit een medewerker de verf op een bordje en vult een glas met water. En dan is het aan Duiven om er wat moois van te maken. ,,De uren vliegen voorbij.” Hij schildert vanaf foto’s. Bijvoorbeeld een vogel of het stelletje dat naar de zee staat te kijken. De omgeving verzint hij er dan zelf bij, maar het hoofdonderwerp moet scherp en gedetailleerd in het beeld kloppen.
Zo ook zijn pronkstuk van Elswout dat bij de fysiotherapeut hangt op het terrein. Het bestaat uit achttien doeken van twintig bij twintig centimeter. Doet hij normaal gesproken een paar weken over een kunstwerk, over Elswout deed hij een jaar en twee maanden. ,,Daar heb ik veel foto’s voor gebruikt. Ik ben er trots op. Het is mijn pronkstukje.”

Af en toe verkoopt hij een paar werken, maar eerst wil hij er zelf van genieten. ,,Die kist hiernaast de tafel zit vol aquarellen, die moet ik ook maar eens verkopen.” Niet dat hij het geld nodig heeft, hij heeft genoeg, vindt hij zelf. ,,De Heere heeft me dit talent gegeven. Dus alles wat ik verdien, geef ik aan de kerk.”
Duiven heeft nooit gebrek aan inspiratie. Altijd staat er wel iets op de ezel. Hoewel deze nog niet af is, weet hij nu al wat het onderwerp voor zijn volgende kunstwerk zal worden. ,,Een scholekster. De manier waarop die vogel beweegt. Prachtig.”


Website ontwikkeling en ontwerp Designs [marketing & media concepts]
© Nieuw Unicum 2020 - alle rechten voorbehouden